จากอดีตนักเรียนทุนสู่ครูผู้สร้างอนาคตของชาติในจังหวัดปัตตานี

เปาซัน รัตนดิลก จาก จ.ปัตตานี

สวัสดีครับผมชื่อ เปาซัน รัตนดิลก หรือ เปา อดีตนักเรียนทุนยุวพัฒน์ รหัส 35-018 ครับ ผมจบการศึกษาระดับปริญญาตรี ที่มหาวิทยาลัยราชภัฎยะลา คณะครุศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษครับ ปัจจุบันรับราชการครูอยู่ที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในจังหวัดปัตตานี พื้นที่ที่ใครๆ มักถามว่า “อยู่ได้ยังไง”

ชีวิตในวัยเด็กลำบากมาก เพราะครอบครัวมีฐานะยากจน พ่อแม่มีอาชีพรับจ้าง รายได้มาจากการรับจ้างในแต่ละวัน วันไหนไม่มีใครมาจ้าง รายได้ก็ไม่มี พ่อแม่จึงต้องหาทุกวิถีทาง เพื่อหารายได้ มาจุนเจือครอบครัว แต่ผมก็อดทนจนเรียนจบม.6 เพราะคำพูดของพ่อกับแม่ที่ทำให้มีกำลังใจมากขึ้น “ลูกมีหน้าที่เรียนก็เรียนไปเถอะ เรื่องอื่นๆ พ่อกับแม่จะดูแลให้เอง ถึงแม้จะไม่เทียบเท่ากับคนอื่นๆ แต่ก็พอจะช่วยให้ลูกเรียนจบได้ และผมสอบได้โควต้าของสถาบันราชภัฏยะลา คณะครุศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ (สมัยผมเรียนยังเป็นสถาบันราชภัฎ แต่เดี๋ยวนี้เปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยแล้วนะครับ) คณะครุศาสตร์เป็นคณะที่ผลิตครูโดยเฉพาะนะครับ

คิดไม่ผิดเลยที่เรียนครู และดีใจที่เลือกเรียนเอกภาษาอังกฤษครับ ในช่วงเวลาที่เรียนหนังสือตั้งแต่ปี 1 – ปี 4 มีหลายๆ ปัญหา เข้ามา ให้ผมต้องคิดหาวิธีแก้ไขอยู่เสมอ แต่คิดว่าเราต้องทำให้ดีที่สุด อย่างน้อยก็เพื่ออนาคตของตัวเอง ของครอบครัว และที่สำคัญก็คือ เพื่อสร้างความภูมิใจให้กับผู้ที่สนับสนุนเราที่อยู่เบื้องหลัง การเป็นครู ถือว่าเป็นงานที่มีเกียรติมากๆ ครับ เพราะเป็นการสร้าง การสั่งสมความรู้ให้กับผู้ที่จะมาเป็นกำลังสำคัญของชาติในอนาคต นี่คือกำลังใจของผม หลายครั้งที่ท้อ ผมก็เขียนจดหมายมาระบายกับมูลนิธิยุวพัฒน์ครับ และก็ได้รับกำลังใจ วิธีแก้ปัญหาจากพี่ๆ มูลนิธิฯ เป็นคราวๆ ไปอยู่เสมอ

หลังจากเรียนจบ ผมไปสมัครเป็นครูของโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งในจังหวัดปัตตานี ถึงจะได้เงินเดือนไม่เยอะ แต่ก็พอที่ จะทำให้เริ่มตั้งหลักกับชีวิตวัยทำงานได้ ผมเป็นครูอยู่ที่นั่น 2 ปี ก็พอมีเงินให้พ่อแม่ใช้หนี้ของเพื่อนบ้านได้จนหมด ทุก วันนี้ ผมเป็นครูอยู่ในพื้นที่สีแดงของจังหวัดปัตตานีครับ หลายคงก็สงสัยครับว่า ในพื้นที่เสี่ยงภัยขนาดนั้น เพราะอะไรจึงเลือกที่จะอยู่ที่นี่ ทุกครั้งที่มีคนถาม ผมจะตอบเขาว่า “ที่นี่เป็นบ้านเกิดของผม และด้วยหน้าที่ครู ขอเป็นส่วนหนึ่งที่จะคอยช่วยเหลือ ดูแลเด็กๆ ให้สามารถอยู่ในบ้านเกิดของตัวเองให้ได้ เพื่อวันหนึ่งเด็กๆ จะกลายเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาบ้านเกิดของเราเอง”

การทำงานเป็นครู ผมคิดว่าเหมือนกับการเลี้ยงเด็กครับ นอกจากจะต้องทำการสอนในแต่ละวิชาที่ได้รับมอบหมายแล้ว ครูยังจะต้องคิดว่าจะทำอย่างไรให้เด็กๆ มีความรู้ควบคู่กับการมีคุณธรรม ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากในสังคมปัจจุบัน นี่คือโจทย์ปัญหาของครูที่จะต้องหาคำตอบ ครู คืออีกหนึ่งแรงที่จะช่วยผลักดันให้เด็กๆ ได้มีความรู้ สนับสนุนช่วยเหลือนักเรียนที่ด้อยโอกาสเท่าที่สามารถจะช่วยได้ เพื่อให้นักเรียนเหล่านั้นมีกำลังใจ มีแนวทางในการดำเนินชีวิต สามารถสร้างอนาคตที่ดีให้ตนเองและครอบครัวต่อไป

สำหรับใครที่กำลังรู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง ผมก็ขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้ได้ลุกขึ้นสู้ต่อไป เราท้อได้แต่อย่าถอย จงใช้ความอดทนต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิต ผมเชื่อว่าสักวันหนึ่งความสำเร็จต้องเป็นของเราครับ สำหรับ “ครู” ด้วยกัน ขอเป็นกำลังใจให้นะครับ ขอให้ทำหน้าที่ครูอย่างดีที่สุด ช่วยกันดูแลเด็กๆ ให้เติบโตขึ้นเพื่อพัฒนาประเทศต่อไปครับ... 

แบ่งปัน

แกลลอรี่